1960an, antigorputz bispezifikoen kontzeptua proposatu zen. Antigorputz bispezifikoak, antigorputz monoklonal bispezifikoak bezala ere ezagunak, ingeniaritza genetikoaren teknologia erabiliz artifizialki sintetizatutako antigorputzak dira. Antigorputz artifizial diseinatu gisa, antigorputz bispezifikoak normalean IgG azpiklasekoak dira eta CD3 azpiunitatea helburu duen antigeno lotura-zati bat dute. Antigorputz bispezifikoek bi antigeno lotura-gune espezifiko dituzte, eta horiek aldi berean bi antigeno desberdin edo antigeno baten bi epitopo desberdin lotu eta ezagutu ditzakete. Antigorputz monoklonalekin alderatuta, antigorputz bispezifikoek antigeno lotura-gune espezifiko gehigarri bat dute, beraz, espezifikotasun eta bideratze gaitasun handiagoa dute, eta horrek tumore-zelulak zehatzago zuzendu eta helburutik kanpoko toxikotasuna murriztu dezake. Antigorputz bispezifikoek aldi berean hainbat funtzio biologiko bete ditzakete, hala nola zelula immunologikoak errekrutatzea, seinaleztapen-bideak blokeatzea eta tumore-zelulak zuzenean hiltzea. Hasierako antigorputz bispezifikoak batez ere konjugazio kimikoaren edo zelulen fusioaren bidez prestatzen ziren, baina metodo hau poliki aurrera egin dezake ausazko konbinazioaren eta helburu-konbinazioa isolatzeko zailtasunaren ondorioz. Ingeniaritza genetikoaren teknologiaren etengabeko garapenarekin batera, plataforma teknologiko berri asko garatu dira, hala nola, zuloetan korapiloak (KIH), CrossMab, DVD Ig, etab. Plataforma hauek kate astun eta kate arineko desadostasunak bezalako arazoak modu eraginkorrean konpontzen dituzte, eta antigorputz bispezifikoen uniformetasuna eta errendimendua hobetzen dituzte.

Antigorputz bispezifikoak ekoizteko metodo nagusiak hauek dira: akoplamendu kimikoa, lau iturriko hibridoma eta ingeniaritza genetikoaren bidezko antigorputzen prestaketa. Horien artean, akoplamendu kimikoaren metodoak bi IgG osorik edo bi F (ab ') 2 antigorputz zati antigorputz bispezifikoetan akoplatzen ditu, ftalimida eta azido ditioazilbenzoikoa bezalako akoplamendu kimikoko agenteak erabiliz. Metodo hau sinplea eta erabiltzeko erraza da, baina antigenoen lotura-gunea kaltetu dezake, antigorputzen jarduera murriztu eta akoplamendu-agenteak berak kartzinogenizitate-maila jakin bat ere badu. Lau iturriko hibridomaren metodoa bi hibridoma zelula-lerro ezberdinetako zelula somatikoen fusioan oinarritzen da, dagokion sagu-IgG adierazteko. Ingeniaritza genetikoaren teknologiaren bidez, antigorputzak genetikoki alda daitezke antigorputz bispezifikoak osatzeko. Bi antigorputz monoklonal ezberdin eraiki ziren, eta bi antigorputzen Fab zatiak edo kate astunaren eta kate arineko eskualde aldakorrak bereizita zatitu ziren. Gurutzatze-erreakzio edo kate-berkonbinazio teknologiaren bidez, bi zatiak konbinatu ziren antigorputz bispezifiko bat osatzeko. Ingeniaritza genetikoaren teknologiaren konplexutasuna nahiko handia den arren, gaur egun antigorputz bispezifikoak ekoizteko metodorik erabiliena da, antigorputzen egitura eta funtzioa doitzeko. Antigorputz bispezifikoen diseinua egiterakoan, antigorputzen gurutzadura-erreaktibotasunaren printzipioa erabil daiteke, baina antigorputzen gurutzadura-erreaktibotasunak erreakzio ez-espezifikoak sor ditzake, beraz, arretaz kontuan hartuko da antigorputz bispezifikoen diseinuaren aplikazio praktikoan, hala nola antigorputz bispezifikoen terapian.

Antigorputz bispezifikoen purifikazioa antigorputz puruak isolatu eta purifikatzeko prozesua da. Bi metodo erabiltzen dira ezpurutasun disolbagarri batzuk kentzeko, zentrifugazioa eta iragazketa sakona. Hasieran, antigorputz bispezifikoa afinitate-kromatografia bidez harrapatzen da helbururako. IgG bezalako antigorputz bispezifikoetarako, A proteina afinitate-kromatografia erabiltzen da, eta IgG bezalakoak ez diren antigorputz bispezifikoetarako, berriz, kate arinean oinarritutako afinitate-kromatografia erabil daiteke. Ondoren, antigorputza pH baxuko baldintzetan inkubatzen da denbora-tarte batez, birusaren mintz-azalaren gainazaleko proteina-egitura apurtuz, eta horrela zelulak infektatzeko gaitasuna galduz. Tarteko iragazketa sakona egiten da ezpurutasunak, hala nola ostalari-zelulen proteinak (HCP), gehiago kentzeko. Antigorputzen purutasuna hobetzen da ioien truke-kromatografia bezalako metodoen bidez, eta gainerako birusak nanofiltrazio edo ultrafiltrazio tekniken bidez kentzen dira. Azkenik, lagina kontzentratu eta formulazio-buffer egoki batekin ordezkatzen da.