Servizo de análise de caracterización de aptámeros

Alpha Lifetech leva moitos anos ofrecendo servizos relacionados con aptámeros e, na actualidade, pode ofrecer esquemas completos de desenvolvemento de aptámeros, como a síntese de aptámeros, a selección SELEX, a secuenciación de alto rendemento e a optimización e caracterización de aptámeros. Baseándose nas vantaxes do método SELEX para a selección de aptámeros, Alpha Lifetech ampliou máis métodos para a selección de aptámeros.

Introdución á análise da caracterización de aptámeros

Verificación de afinidade

A afinidade optimizada do aptámero verificouse mediante técnicas relevantes do ensaio de unión do aptámero. Algúns exemplos inclúen a calorimetría de titulación isotérmica (ITC), a citometría de fluxo (FCM) e a resonancia de plasmón superficial (SPR), a microfluídica, etc. A afinidade do aptámero exprésase normalmente mediante a constante de disociación (KD), unha cantidade física utilizada para cuantificar o grao de disociación molecular nunha reacción reversible. Canto menor sexa o valor de KD, máis estable será o complexo, é dicir, maior será a afinidade; pola contra, canto maior sexa o valor de KD, máis inestable será o complexo e máis débil será a afinidade. Este paso é clave para identificar o rendemento do aptámero, garantindo a maduración da afinidade do aptámero e permitindo a unión á molécula diana con alta afinidade e selectividade en aplicacións prácticas.

Fig. 1 Proceso de maduración da afinidade do aptámero. Fonte de referencia:Kinghorn AB, Fraser LA, 2017.

Verificación de funcións

Ademais da verificación da afinidade, é necesario verificar a función do aptámero. Isto inclúe a verificación da estabilidade, especificidade e interaccións do aptámero con outras moléculas nun ambiente particular. Os resultados da verificación funcional afectarán directamente o valor dos aptámeros na investigación científica e nas aplicacións industriais.

Verificación específica

Experimento competitivo: a capacidade do aptámero para unirse a unha diana específica avalíase en presenza doutras dianas similares. Se o aptámero pode unirse especificamente á molécula diana sen interferencia doutras moléculas, indica que ten unha alta especificidade.

Experimento de reacción cruzada: o aptámero únese a unha serie de dianas relacionadas ou non para ver se só se une a unha diana específica, co fin de verificar a súa especificidade.

Verificación da estabilidade

Experimento de degradación de nucleases: Os aptámeros expuxéronse a diferentes concentracións de nucleases e observouse a súa degradación. Ao comparar o grao de degradación en diferentes puntos temporais, pódese avaliar a capacidade de degradación antinuclease do aptámero.

Experimento de estabilidade de temperatura e tempo: o aptámero foi colocado en diferentes condicións de temperatura e tempo para observar a súa estabilidade estrutural e funcional. Isto axuda a determinar as condicións óptimas de almacenamento e uso para os aptámeros.

Identificación da actividade biolóxica

O método axeitado adoita seleccionarse segundo o obxectivo de aplicación específico do aptámero de ácido nucleico.

(1) Probas de nivel molecular: uso de técnicas de bioloxía molecular, como a electroforese en xel, o Western blot, etc., para detectar os complexos formados despois de que o aptámero se combine coa molécula diana ou detectar os cambios no nivel de expresión da molécula diana causados polo aptámero.

(2) Probas a nivel celular: mediante a tecnoloxía de cultivo celular, os aptámeros incúbanse con células diana para observar cambios biolóxicos como a morfoloxía celular, a proliferación e a apoptose, e avaliar a actividade biolóxica dos aptámeros.

(3) Probas con modelos animais: en modelos animais axeitados, os aptámeros de ácidos nucleicos adminístranse por inxección ou administración de fármacos e obsérvanse os indicadores fisiolóxicos e os cambios patolóxicos dos animais para avaliar a actividade biolóxica e a seguridade dos aptámeros in vivo.