En 1960, propúxose o concepto de anticorpos biespecíficos. Os anticorpos biespecíficos, tamén coñecidos como anticorpos monoclonais biespecíficos, son anticorpos sintetizados artificialmente mediante tecnoloxía de enxeñaría xenética. Como anticorpo artificial modificado, os anticorpos biespecíficos adoitan pertencer á subclase IgG e conteñen un fragmento de unión a antíxenos dirixido á subunidade CD3. Os anticorpos biespecíficos teñen dous sitios de unión a antíxenos específicos que poden unirse e recoñecer simultaneamente dous antíxenos diferentes ou dous epítopos diferentes dun antíxeno. En comparación cos anticorpos monoclonais, os anticorpos biespecíficos teñen un sitio de unión a antíxenos específico adicional, polo que posúen unha maior especificidade e capacidade de direccionamento, que poden dirixirse con maior precisión ás células tumorais e reducir a toxicidade fóra do obxectivo. Os anticorpos biespecíficos poden realizar simultaneamente múltiples funcións biolóxicas, como recrutar células inmunitarias, bloquear vías de sinalización e matar directamente as células tumorais. Os primeiros anticorpos biespecíficos preparábanse principalmente mediante conxugación química ou fusión celular, pero este método pode ter progresado lentamente debido á combinación aleatoria e á dificultade para illar a combinación diana. Co desenvolvemento continuo da tecnoloxía da enxeñaría xenética, desenvolvéronse moitas plataformas tecnolóxicas novas, como nós nos buratos (KIH), CrossMab, DVD Ig, etc. Estas plataformas resolven eficazmente problemas como os desaxustes de cadeas pesadas e lixeiras e melloran a uniformidade e o rendemento dos anticorpos biespecíficos.

Os principais métodos para a produción de anticorpos biespecíficos inclúen o acoplamento químico, o hibridoma de catro fontes e a preparación de anticorpos por enxeñaría xenética. Entre eles, o método de acoplamento químico acopla dous fragmentos de anticorpos IgG intactos ou dous F(ab')2 en anticorpos biespecíficos utilizando axentes de acoplamento químico como a ftalimida e o ácido ditioacilbenzoico. Este método é sinxelo e doado de operar, pero pode danar o sitio de unión ao antíxeno, reducir a actividade dos anticorpos e o propio axente de acoplamento tamén ten un certo grao de carcinoxenicidade. O método de hibridoma de catro fontes baséase na fusión de células somáticas de dúas liñas celulares de hibridoma diferentes para expresar a IgG de rato correspondente. Mediante a tecnoloxía de enxeñaría xenética, os anticorpos poden modificarse xeneticamente para formar anticorpos biespecíficos. Construíronse dous anticorpos monoclonais diferentes e os fragmentos Fab ou as rexións variables de cadea pesada e cadea lixeira dos dous anticorpos cliváronse por separado. Mediante a tecnoloxía de reacción de reticulación ou recombinación de cadea, os dous fragmentos combináronse para formar un anticorpo biespecífico. Aínda que a complexidade da tecnoloxía de enxeñaría xenética é relativamente alta, actualmente é o método máis utilizado para a produción de anticorpos biespecíficos para axustar a estrutura e a función dos anticorpos. Ao levar a cabo o deseño de anticorpos biespecíficos, pódese utilizar o principio da reactividade cruzada dos anticorpos, pero a reactividade cruzada dos anticorpos pode causar reaccións non específicas, polo que se considerará coidadosamente na aplicación práctica do deseño de anticorpos biespecíficos, como a terapia con anticorpos biespecíficos.

A purificación de anticorpos biespecíficos é o proceso de illar e purificar anticorpos diana de alta pureza. Empréganse dous métodos, a centrifugación e a filtración profunda, para eliminar algunhas impurezas solubles. O anticorpo biespecífico diana captúrase inicialmente mediante cromatografía de afinidade. Para os anticorpos biespecíficos de tipo IgG, utilízase a cromatografía de afinidade da proteína A, mentres que para os anticorpos biespecíficos non de tipo IgG, pódese usar a cromatografía de afinidade baseada en cadeas lixeiras. Despois, o anticorpo incúbase en condicións de pH baixo durante un certo período de tempo, o que provoca a alteración da estrutura da proteína na superficie da envoltura do virus, perdendo así a capacidade de infectar células. Realízase unha filtración profunda intermedia para eliminar aínda máis impurezas como as proteínas da célula hóspede (HCP). A pureza dos anticorpos mellórase mediante métodos como a cromatografía de intercambio iónico, e calquera virus residual elimínase mediante técnicas de nanofiltración ou ultrafiltración. Finalmente, a mostra concéntrase e substitúese por un tampón de formulación axeitado.