Во 1960 година, беше предложен концептот на биспецифични антитела. Биспецифичните антитела, исто така познати како биспецифични моноклонални антитела, се вештачки синтетизирани антитела со употреба на технологија за генетски инженеринг. Како инженерски создадени вештачки антитела, биспецифичните антитела обично припаѓаат на подкласата IgG и содржат фрагмент за врзување на антиген насочен кон CD3 подгрупата. Биспецифичните антитела имаат две специфични места за врзување на антиген кои истовремено можат да се врзат и да препознаат два различни антигени или два различни епитопи на антиген. Во споредба со моноклоналните антитела, биспецифичните антитела имаат дополнително специфично место за врзување на антиген, со што поседуваат посилна специфичност и способност за таргетирање, што може попрецизно да ги таргетира туморските клетки и да ја намали токсичноста надвор од целта. Биспецифичните антитела можат истовремено да извршуваат повеќе биолошки функции, како што се регрутирање на имуни клетки, блокирање на сигналните патишта и директно убивање на туморските клетки. Раните биспецифични антитела главно се подготвувале преку хемиска конјугација или фузија на клетки, но овој метод можеби напредувал бавно поради случајната комбинација и тешкотијата во изолирањето на целната комбинација. Со континуираниот развој на технологијата за генетско инженерство, развиени се многу нови технолошки платформи, како што се јазли во дупки (KIH), CrossMab, DVD Ig итн. Овие платформи ефикасно решаваат проблеми како што се несовпаѓањата на тешките и лесните ланци и ја подобруваат униформноста и приносот на биспецифични антитела.

Главните методи за производство на биспецифични антитела вклучуваат хемиско спојување, хибридом од четири извори и подготовка на антитела со генетски инженеринг. Меѓу нив, методот на хемиско спојување спојува два интактни IgG или два фрагменти од F (ab') 2 антитела во биспецифични антитела со употреба на хемиски агенси за спојување како што се фталимид и дитиоацилбензоева киселина. Овој метод е едноставен и лесен за употреба, но може да го оштети местото на врзување на антигенот, да ја намали активноста на антителата, а самиот агенс за спојување има и одреден степен на канцерогеност. Методот на хибридом од четири извори се базира на фузија на соматски клетки од две различни клеточни линии на хибридом за да се експресираат соодветните IgG од глувци. Преку технологијата на генетско инженерство, антителата можат да бидат генетски модифицирани за да формираат биспецифични антитела. Конструирани се две различни моноклонални антитела, а фрагментите Fab или варијабилните региони на тежок и лесен ланец на двете антитела се одделно разделија. Преку реакција на вкрстено поврзување или технологија на рекомбинација на ланец, двата фрагменти беа комбинирани за да формираат биспецифично антитело. Иако комплексноста на технологијата на генетско инженерство е релативно висока, таа во моментов е најчесто користениот метод за производство на биспецифични антитела за прилагодување на структурата и функцијата на антителата. При спроведување на дизајн на биспецифични антитела, може да се користи принципот на вкрстена реактивност на антителата, но вкрстената реактивност на антителата може да предизвика неспецифични реакции, па затоа ќе биде внимателно разгледано при практичната примена на дизајнот на биспецифични антитела, како што е терапијата со биспецифични антитела.

Прочистувањето на биспецифични антитела е процес на изолирање и прочистување на целни антитела со висока чистота. За отстранување на некои растворливи нечистотии се користат два методи, центрифугирање и длабока филтрација. Целното биспецифично антитело првично се собира со афинитетна хроматографија. За биспецифични антитела слични на IgG, се користи афинитетна хроматографија на протеин А, додека за биспецифични антитела кои не се слични на IgG, може да се користи афинитетна хроматографија базирана на лесен ланец. Потоа, антителото се инкубира под услови на ниска pH вредност одреден временски период, предизвикувајќи нарушување на протеинската структура на површината на вирусната обвивка, со што се губи способноста да инфицира клетки. Се изведува средно длабока филтрација за понатамошно отстранување на нечистотиите како што се протеините на клетките домаќини (HCP). Чистотата на антителата се подобрува преку методи како што се јонска размена на хроматографија, а сите преостанати вируси се отстрануваат преку техники на нанофилтрација или ултрафилтрација. Конечно, примерокот се концентрира и се заменува со соодветен формулациски пуфер.