Het is noodzakelijk om individuele B-cellen te isoleren die specifieke antigenen kunnen targeten uit geïmmuniseerde muizen. Bij het uitvoeren van muizen-B-celsortering zijn de selectie en behandeling van de muizen van groot belang, en er moeten gezonde muizen met een normale immuunfunctie worden geselecteerd. Vóór de sortering moeten de muizen op de juiste wijze worden behandeld, bijvoorbeeld door een snelle halsamputatie om miltinfarct te voorkomen, en moeten ze worden gedesinfecteerd door ze in 75% alcohol te weken. Na de scheiding moet de milt in een steriele ring worden geplaatst. Afhankelijk van het aantal miltcellen moet een geschikte maalmethode worden gekozen om een ​​voldoende celsuspensie te verkrijgen. De cellen moeten worden gewassen om onzuiverheden en rode bloedcellen te verwijderen. De celconcentratie wordt over het algemeen ingesteld op 100 x 10⁶ cellen/500 μl. B-cellen in perifeer bloed of milt worden verrijkt om de sorteerefficiëntie te verbeteren. Door middel van FACS-celsortering kunnen verrijkte B-cellen selectief worden gesorteerd op basis van de expressiepatronen van celoppervlaktemarkers, waardoor FACS-celsortering B-cellen efficiënt kan identificeren. De gesorteerde individuele B-cellen worden gelyseerd om hun nucleïnezuren vrij te maken. Het mRNA in de cel wordt omgekeerd door middel van RT-PCR, en primers worden ontworpen op basis van de genen van de variabele zware keten en de variabele lichte keten van het doelantilichaam. De sequentie van het variabele gebied wordt vervolgens geamplificeerd door PCR. Op basis hiervan werd NGS-sequencing gebruikt om de genen van het variabele gebied van het antilichaam, gecodeerd door deze B-cellen, te sequencen en te analyseren, om zo hun gensequentie-informatie te verkrijgen. De sequentie van het variabele gebied werd ingevoegd in een vectorplasmide dat een gen voor het constante gebied bevatte, en zo werd een plasmide verkregen dat monoklonale antilichamen tot expressie brengt. Afhankelijk van de vereisten wordt een geschikt expressiesysteem geselecteerd om antilichamen te verkrijgen, waarna antilichaamlabeling en andere bewerkingen op de verkregen antilichamen kunnen worden uitgevoerd.

Met de voortdurende ontwikkeling van technologie wordt single B-celtechnologie in steeds meer vakgebieden toegepast. Single B-celtechnologie kan worden gebruikt om antilichamen te produceren tegen specifieke pathogenen, zoals hiv-antilichamen, tetanus-antilichamen, hepatitis B-antilichamen en influenza-antilichamen, voor ziektepreventie en -behandeling. Met single B-celantilichaamtechnologie kunnen specifieke B-cellen die zich richten op tumorantigenen worden geïsoleerd en kunnen efficiënte antitumor-monoklonale antilichamen worden geproduceerd, die kunnen worden gebruikt voor tumordiagnose en -behandeling. Door B-cellen te isoleren die zich richten op pathogene antigenen, kunnen ook efficiënte en specifieke kandidaat-vaccinantigenen worden geproduceerd, wat nuttig is voor vaccinontwikkeling. Neem bijvoorbeeld single B-cellen van muizen: door middel van single B-celsortering kunnen B-cellen die alleen reageren op specifieke antigenen worden geselecteerd uit een grote populatie B-cellen in geïmmuniseerde muizen. De antilichamen die door deze B-cellen worden geproduceerd, hebben een hoge specificiteit en affiniteit en kunnen worden gebruikt voor antilichaamonderzoek. Traditionele methoden voor antilichaamonderzoek zijn tijdrovend en duurder, terwijl single B-celsorteringstechnologie van muizen de benodigde tijd voor antilichaamproductie aanzienlijk kan verkorten. Na het verkrijgen van specifieke B-cellen in muizen kan de gensequentie van antilichamen snel worden bepaald en kunnen recombinante antilichamen worden geconstrueerd. De technologie voor het sorteren van individuele muizencellen kan ook worden gebruikt om de responsen van menselijke B-cellen te bestuderen. Wanneer tumorspecifieke B-cellen bij kankerpatiënten worden geïsoleerd, kunnen antilichaamgeneesmiddelen die gericht zijn op specifieke tumorantigenen worden bereid voor gerichte therapie. Bovendien is het sorteren van individuele muizencellen nuttig voor het bestuderen van de functies en mechanismen van het immuunsysteem, zoals de wetten van B-celontwikkeling en -differentiatie, evenals de regulerende mechanismen van de immuunrespons.