1960 yılında bispesifik antikor kavramı ortaya atıldı. Bispesifik antikorlar, aynı zamanda bispesifik monoklonal antikorlar olarak da bilinir ve genetik mühendislik teknolojisi kullanılarak yapay olarak sentezlenen antikorlardır. Mühendislik ürünü yapay bir antikor olarak, bispesifik antikorlar genellikle IgG alt sınıfına aittir ve CD3 alt birimini hedefleyen bir antijen bağlayıcı fragman içerir. Bispesifik antikorlar, aynı anda iki farklı antijeni veya bir antijenin iki farklı epitopunu bağlayıp tanıyabilen iki spesifik antijen bağlama bölgesine sahiptir. Monoklonal antikorlarla karşılaştırıldığında, bispesifik antikorlar ek bir spesifik antijen bağlama bölgesine sahiptir, bu nedenle daha güçlü özgüllüğe ve hedefleme yeteneğine sahiptir, bu da tümör hücrelerini daha doğru bir şekilde hedefleyebilir ve hedef dışı toksisiteyi azaltabilir. Bispesifik antikorlar, bağışıklık hücrelerini toplama, sinyal yollarını bloke etme ve tümör hücrelerini doğrudan öldürme gibi birden fazla biyolojik işlevi aynı anda gerçekleştirebilir. İlk bispesifik antikorlar esas olarak kimyasal konjugasyon veya hücre füzyonu yoluyla hazırlanmıştır, ancak bu yöntem rastgele kombinasyon ve hedef kombinasyonun izole edilmesindeki zorluk nedeniyle yavaş ilerlemiş olabilir. Genetik mühendisliği teknolojisinin sürekli gelişmesiyle birlikte, düğümler arası bağlantı (KIH), CrossMab, DVD Ig gibi birçok yeni teknoloji platformu geliştirilmiştir. Bu platformlar, ağır zincir ve hafif zincir uyumsuzlukları gibi sorunları etkili bir şekilde çözmekte ve bispesifik antikorların homojenliğini ve verimini artırmaktadır.

Bispesifik antikor üretiminin başlıca yöntemleri arasında kimyasal bağlama, dört kaynaklı hibridoma ve genetik mühendislik antikor hazırlama yer almaktadır. Bunlar arasında, kimyasal bağlama yöntemi, ftalimid ve ditiyoasilbenzoik asit gibi kimyasal bağlama ajanları kullanılarak iki sağlam IgG veya iki F(ab')2 antikor fragmanının bispesifik antikorlara dönüştürülmesini içerir. Bu yöntem basit ve kullanımı kolaydır, ancak antijen bağlanma bölgesine zarar verebilir, antikor aktivitesini azaltabilir ve bağlama ajanının kendisi de belirli bir derecede kanserojen etkiye sahiptir. Dört kaynaklı hibridoma yöntemi, karşılık gelen fare IgG'sini ifade etmek için iki farklı hibridoma hücre hattından somatik hücrelerin füzyonuna dayanmaktadır. Genetik mühendislik teknolojisi ile antikorlar genetik olarak modifiye edilerek bispesifik antikorlar oluşturulabilir. İki farklı monoklonal antikor oluşturulur ve iki antikorun Fab fragmanları veya ağır zincir ve hafif zincir değişken bölgeleri ayrı ayrı kesilir. Çapraz bağlama reaksiyonu veya zincir rekombinasyon teknolojisi yoluyla, iki fragman birleştirilerek bispesifik bir antikor oluşturulur. Genetik mühendisliği teknolojisinin karmaşıklığı nispeten yüksek olsa da, antikorların yapısını ve işlevini ayarlamak için bispesifik antikor üretiminde şu anda en yaygın kullanılan yöntemdir. Bispesifik antikor tasarımı yapılırken, antikor çapraz reaktivitesi prensibi kullanılabilir, ancak antikor çapraz reaktivitesi spesifik olmayan reaksiyonlara neden olabilir; bu nedenle, bispesifik antikor tedavisi gibi bispesifik antikor tasarımının pratik uygulamalarında dikkatlice değerlendirilmelidir.

Bispesifik antikor saflaştırma, yüksek saflıkta hedef antikorların izole edilmesi ve saflaştırılması işlemidir. Bazı çözünür safsızlıkları gidermek için santrifüj ve derin filtrasyon olmak üzere iki yöntem kullanılır. Hedef bispesifik antikor başlangıçta afinite kromatografisi ile yakalanır. IgG benzeri bispesifik antikorlar için protein A afinite kromatografisi kullanılırken, IgG benzeri olmayan bispesifik antikorlar için hafif zincir bazlı afinite kromatografisi kullanılabilir. Daha sonra, antikor belirli bir süre düşük pH koşullarında inkübe edilir; bu da virüs zarfının yüzeyindeki protein yapısının bozulmasına ve böylece hücreleri enfekte etme yeteneğinin kaybolmasına neden olur. Konak hücre proteinleri (HCP) gibi safsızlıkları daha da gidermek için ara derin filtrasyon yapılır. Antikorların saflığı iyon değişim kromatografisi gibi yöntemlerle iyileştirilir ve kalan virüsler nanofiltrasyon veya ultrafiltrasyon teknikleriyle uzaklaştırılır. Son olarak, numune konsantre edilir ve uygun bir formülasyon tamponu ile değiştirilir.